Gedragstherapie voor honden en kynologisch advies, Helmond en omgeving

Honden heb ik altijd de leukste wezens op aarde gevonden. De band die je met een hond kunt hebben is met niets te vergelijken. De onvoorwaardelijke trouw, het ongelofelijke aanpassingsvermogen, de werklust en altijd een enthousiaste begroeting zorgen ervoor dat honden altijd deel van mijn leven zullen blijven uitmaken.
Mijn liefde voor honden is me met de paplepel ingegoten. Toen ik nog in de box zat piepte er al een hondenkop(je) door de spijltjes. De honden die mijn ouders hadden kwamen
uit het asiel, kregen voedsel, beweging, liefde en aandacht maar hoefden verder niets. Als een hond overleed was iedereen in diepe rouw. Dan kwam er meestal snel weer een
ander vuilnisbakje, een hond hoorde er nu eenmaal gewoon bij.

Toen mijn man Marc en ik ons eerste huis kochten en gingen samenwonen wilden we ook graag een hond. Nog voor ons huis werd opgeleverd hadden we Blackie al besproken
in het asiel. Blackie was een kruising poedel / schnautzer (middenslag) en drie jaar toen hij bij ons in huis kwam. Met zijn vorige eigenaar had hij een gehoorzaamheidcursus
gedaan en ik wilde graag behendigheid met hem gaan doen. Ik begon met een basiscursus met slipketting (toen werkte iedereen daar nog mee). Blackie viel uit naar andere
honden, hoe hard de cursusleider of ik ook corrigeerde, het leek wel of het steeds erger werd...wist ik toen maar wat ik nu weet!
Al snel hadden zowel de hond en ik het wel gezien met dat gesnauw en gesjor, dan maar geen hondensport. Met lange wandelingen, achter zijn bal aanrennen en veel vakan-
ties is onze kanjer bijna 18 jaar geworden. Toen Blackie een jaar of 16 was, kwam Joepie op ons pad. Dat was in 2004. Joepie (ook een asielhond van een jaar of twee) had een
heilig ontzag voor zijn oude vriend dus zij vormden een prima koppel.
Ik noem Joepie een prototype wat nog niet helemaal uitontwikkeld is. Ik vermoed dat er wat Border Collie bloed in zit, véél energie, vol met streken maar ongelofelijk lief.
Binnen staat hij “uit” en buiten staat hij “aan”. Het was direct duidelijk dat die energie in banen geleid moest worden. Toch maar weer op zoek naar een hondenschool.
Ik kwam terecht bij Akela in Bakel, zij trainen niet met slipketting maar met brokjes. Deze positieve manier van trainen paste wel helemaal bij mij en hierdoor is het gelukt
om van ons ongeleide projectieltje een heerlijke (zijn streken is hij niet helemaal kwijtgeraakt) hond te maken.
Blackie overleed een dik jaar later en nu we de meerwaarde van twee honden kenden, gingen we kijken voor een nieuw maatje voor Joepie. Dat werd Saartje.

Saartje is een Jack Russel (tenminste, ze lijkt er hééél veel op) en een jaar of drie toen ze bij ons kwam. Wat er precies met haar gebeurd is weet niemand, maar ze was bang
voor alles en iedereen. In het asiel zeiden ze:”probeer het maar, maar we denken niet dat het iets wordt”.
Ik wist in die tijd nog niets van gedragstherapie maar onze Joepie gelukkig wel. Hij heeft haar laten zien dat het leven vaak één groot feest is. In 2007 ging het zo goed met
Saartje dat ik ook met haar ben gaan trainen. Dat vindt ze geweldig en nu ze inmiddels rond de negen jaar oud is, leert ze nog steeds graag nieuwe dingetjes.
Naast het volgen van de opleiding en het lesgeven, wil ik het trainen met mijn eigen honden nog steeds niet missen (en zij zelf trouwens ook niet!).

Hondendebaas.nl